حریم خصوصی، قلمروی از زندگی شخصی هر فرد است که نباید بدون رضایت و اذن در آن وارد شد. در حقوق اسلامی و فقه امامیه لزوم احترام به حق حریم خصوصی افراد بطور بسیار ویژه ای مد نظر قرار گرفته است. در قانون اساسی جمهوری اسلامی و نیز قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 و قانون انتشار و دسترسی آزاد به اطلاعات و قانون نحوه مجازات اشخاصی که در امور سمعی و بصری فعالیت غیرمجاز می‌کنند، نیز به برخی از مصادیق حریم خصوصی اشاره شده است. در بررسی ادله فقهی و مواد قانونی، گرد آوری و انتشار اطلاعات خصوصی شهروندان حرام و ممنوع می باشد مگر به موجب قانون و با رعایت ضوابط مربوطه .اهمیت بحث در مورد حق حریم خصوصی آن است که این حق از حقوق بنیادین بشری است و تفاوت‌های جغرافیایی، ملیتی، عقیدتی و... در اصل شناسایی این حق تردیدی ایجاد نمی‌کند. حریم خصوصی قسمتی از محیط زندگی شخصی هر فرد است که انتظار دارد دیگران بدون رضایت یا اعلام قبلی وی یا به حکم قانون یا مراجع قضایی آن را نقض نکنند.