حفظ و حمایت از محیط زیست و سالم نگه داشتن آن، به عنوان یکی از مهمترین نیازهای اساسی برای ادامه حیات، مورد توجه و عنایت همگان قرار گرفته است. هدف در این نوشتار، بازشناسى ظرفیت‌هاى فقهى حقوقی در حفاظت محیط زیست میباشد که در قرآن، گفتار و رفتار پیامبر خدا و ائمه (علیهم السلام)، اخلاق اسلامی، تمدن و فقه اسلامی وجود داردو مى‌توان با بهره بردارى از این ظرفیت‌ها به پى ریزى قوانین اجتماعى و فردى براساس احکام اسلامى یارى رساند و از این رو بازشناسى ظرفیت‌هاى موجود در منابع فقهى در حفاظت محیط زیست داراى اهمیت است. بعلاوه حفاظت از محیط زیست از مباحث مهم و کاربردى روزگار است که به پردازش و تحقیق در حوزه‌هاى مختلف از جمله فقه اسلامى نیاز دارد. همچنین حق بهره مندی از محیط زیست را باید از مصادیق مهم حقوق بشر یاد نمود که شرع مقدس در آموزه های خود و در قرآن کریم ضمن یادآوری این مطلب، بر مصونیت طبیعت و منابع طبیعی و تعادل زیست محیطی از هر گونه تجاوز و تعدی تاکید ورزیده است و بر این اساس، تجاوز و تعدی به طبیعت را فساد در زمین دانسته که عذاب اخروی و مسئولیت دنیوی را در پی خواهد داشت. در این نوشتار، مبانی فقهی حق بهره مندی از محیط زیست سالم، از دیدگاه قواعد فقهی مورد بحث و بررسی قرار میگیرد وتأثیر شگرفی را که این قواعد می تواند بر وضع قوانین و استنباط احکام شرعی در حوزه حفاظت محیط زیست داشته باشد تحقیق و تبیین مینماید.