امروزه لقاح مصنوعی یا تولید کودکان آزمایشگاهی در بسیاری از کشورهای جهان مطرح شده است، در ایران نیز قانون نحوه اهداء جنین به زوجین نابارور در تاریخ 29/ 4/ 1382 به تصویب مجلس شورای اسلامی رسیدهو باعث تحولاتی عظیم در این زمینه شده است و از نظر علوم تجربی با هیچ مشکل یا ابهامی روبرو نیست، اما از نظر اخلاق و حقوق با ابهامات و مشکلاتی مواجه است مضافاً قانون مذکور نتوانسته است ابعاد و آثار حقوقی باروری مصنوعی را تبیین نماید، در این تحقیق ضمن طرح دیدگاههای حقوقدانان و فقهاء عظام راه حلهائی که در تعدیل نظرات مخالف با روشهای فوق موثر است مطرح و تبیین شده است.در این رابطه مقدمتاً به تشریح روشهای موجود جهت ایجاد کودکان آزمایشگاهی پرداخته سپس دیدگاههای حقوق فقهی موجود بررسی شده و در پایان باتحلیل دیدگاهها کوشیده شده تا با توسل به عمومات فقهی و استمداد از روح قانون نظریاتی که با اصول و قواعد حقوق و اخلاق و با مصالح افراد در جوامع بشری سازگارتر است ارائه نموده و حتی المقدور در رفع این خلاء قانونی به ویژه در قلمرو نظام حقوقی حاکم بر جامعه ایران پیشنهادهائی مطرح گردیده است.